Groot schoppen.....valt soms niet mee.....

Vijf Maine Coons, 5 krielkippen, een grote tuin en twee kids: Danique van 12 en Noah van 8. Noah is geboren met een hersenafwijking (Schizencephaly en een arachnoidale cyste) en heeft o.a. een hemiparese rechts..... In juni 2005 heeft hij een hersenoperatie ondergaan. Beide kinderen gaan naar een reguliere basisschool. Noah met behulp van een "rugzakje" en ambulante begeleiding van de mytylschool. Tuinieren en het vastleggen van de wondere flora en fauna om me heen zijn mijn passies. Omdat we middenin het grenspark De Zoom/ Kalmhoutse Heide wonen is er hier genoeg te zien......

Kun je liefhebben....?

Voor ieder van ons komt er een moment dat het leven je roept. Van je vraagt om je te verdiepen, de oppervlakkigheden los te laten. Dat het leven van je vraagt wie je bent, wat je doet, waar je naar toe gaat.

Wie ben JIJ? Heb je verschil gemaakt? Kun je liefhebben? Onvoorwaardelijk? Heb je jezelf lief? Het leven? Waar baseer jij je keuzes op? Op angst of op liefde? Kun je je angst loslaten en vertrouwen op het levensproces? Het levensproces liefhebben? Accepteren dat het goed is waar je bent en wie je bent?

Voor de meeste mensen dient dit moment zich vroeger of later aan in de vorm van een crisis. Hetzij fysiek, hetzij emotioneel of spiritueel. Vaak zijn de oplossingen, alle antwoorden, al voor handen. We zien ze alleen niet. Zitten zo krampachtig vast in onze patronen, gedachten, emoties, dat we alle uithangborden negeren. We kunnen ze niet zien of willen het simpelweg niet. Vaak is gewoon doorgaan met wat je kent de gemakkelijkste weg om te nemen. Veilig, vertrouwd. We verliezen ons in de waan van de dag, in randverschijnselen. Dit is wat je doet, waar je goed in bent. Denk je.

Maar het leven heeft de gewoonte er op terug te komen. Je vroeger of later weer te laten struikelen over wat je zolang hebt ontkend of genegeerd... Voor ieder voor ons komt er een moment dat we moeten durven loslaten. De grote stap moeten nemen. De verantwoordelijkheid voor onszelf en ons leven moeten nemen.  Durf je te voelen? Kun je liefhebben? Maak je verschil? Durf je je licht te laten schijnen?

Bang zijn we, om gekwetst te worden, de controle kwijt te raken (of je die überhaupt hebt...), op ons gezicht te gaan, te verliezen, te kort te schieten..... Maar het enige dat angst doet is je vandaag verlammen, het lost de problemen van morgen niet op en wist het verdriet van het verleden niet uit. En angst overwinnen is minder beangstigend dan leven met een onderdrukte angst die voortkomt uit een gevoel van hulpeloosheid (Susan Jeffers).

Mens durf te leven, durf te voelen, durf lief te hebben, je licht te laten stralen.... Het leven biedt je de mogelijkheden, je hoeft alleen te vertrouwen en ze te pakken. Het leven is continue in beweging, een proces, het stroomt. Pijn, verlies, het hoort er allemaal bij. Maar zoals Katie Melua zingt "it's only pain, it only hurts, i'm only down on the floor, where I've been before, and I'll be here again..." En dat is het. Geluk, liefde, je kunt het niet vast houden, het komt en gaat met de fases in je leven. De angst voor de pijn dat kwijt te raken mag geen beweegreden zijn je er voor af te sluiten. Je voor het leven af te sluiten. Je ziel niet tot volle wasdom te laten komen. Te ervaren en te leren in het proces. Ook pijn gaat over, er komt een moment dat je vanzelf weer op staat.

Mens, durf mens te zijn! Je kunt het, je verdient het! Je bent het waard! Zou het niet mooi zijn als we aan het eind van ons leven volmondig kunnen zeggen: Ja, ik heb liefgehad. Ja, ik heb mijn licht laten schijnen. En weet je wat? Ik heb verschil gemaakt!

Lazy days...

" I'll shed, like skin, the memories of lazy days....." (Katie Melua, piece by piece)

Loslaten....

“Some people think it’s holding on that makes one strong—sometimes it’s letting go.”

Basis....

Ik miste het loggen, miste een dagelijkse uitlaatklep. Miste het fotograferen en het contact met al die andere levens en verhalen van mijn medeloggers. Dus ben ik terug. Het bloed kruipt.... Na een hele roerige periode is er nu een periode van relatieve rust. Er is veel gebeurd, veel gezegd, veel gedaan. Er kwam ineens van alles op ons pad. Veel emoties en verwarring. Nu even terug naar de basis. Met de kinderen gaat het goed. Met de poezen ook, we hebben prachtige kittens van Shiva en Nate. Het huis is nog niet verkocht, dat kan wel even duren. De feestdagen vieren wij gewoon met zijn drieën in het huis dat al 12 jaar mijn, onze, basis is. Wat het nieuwe jaar ons straks gaat brengen? We gaan het zien. Ik hoop veel goeds.... En anders is er altijd weer die basis, die waarheid in jezelf, de wetenschap dat, wat er ook gebeurd, je altijd weer een manier vindt om op te staan en verder te gaan; "Grant me the serenity to accept the things I can not change, courage to change the things I can, and wisdom to know the difference...."

Wanneer niets vaststaat is alles mogelijk......

Zoals sommigen van jullie weten, en anderen misschien vermoed hebben, is er afgelopen jaar nogal wat veranderd in onze gezinssamenstelling. Een scheiding, na 25 jaar samen te zijn geweest. Danique, Noah en ik gaan samen verder. Dit brengt nogal wat met zich mee. Het huis staat inmiddels te koop. Het is afwachten hoe lang het duurt voor er een gegadigde is. Waar we terecht gaan komen weten we nog niet. Afhankelijk van het huurwoningen-aanbod schuiven we waarschijnlijk een dorp op. Nieuwe school, nieuwe omgeving, nieuwe structuren. Twaalf jaar spullen en herinneringen moeten er uit worden gezocht, opgeruimd en ingepakt. Een enorme klus. Het loggen heeft even mijn prioriteit niet. Het fotograferen lukt ook niet erg op dit moment, ik kan er mijn hart niet in leggen. En tijd om jullie logs te bezoeken ontbreekt me al helemaal. Daarom stop ik met loggen en sluit ik dit log af. For the time being? Who knows...... Het was een plezier en voorrecht jullie een dagelijkse log voor te schotelen, de ups en downs van ons gezinsleven met jullie te delen. In jullie levens te mogen meekijken en te genieten door jullie ogen van al het moois om ons heen. Het ga jullie goed.....

Als zelfs de Eupatorium zijn zaadpluis laat zien....

is het ver gedaan met de tuin. De laatste Zonnebloemen en de siergrassen bloeien nog. Maar de herfst heeft ook hier zijn intrede gedaan.....

Genieten is het verwennen van de ziel.....

Vandaag een dagje Thermen Roosendaal. Alvast een fijn weekend allemaal!

Liefde is overal en wil gevonden worden 3.......

Oosterse schoonheid....

Het groeit bij ons als onkruid, de Oosterse karmozijnbes. Door de vogels opgesnoept worden de zaden overal gedropt. Met dit als resultaat. Ik laat er altijd een paar staan want zeg nou zelf; zijn ze niet prachtig?

To the point....

De Kogeldistel is nu zo goed als uitgebloeid. Maar wat heb je er lang plezier van! Als dit geen perfect voorbeeld van een architecturale plant is weet ik het ook niet meer....